• Sort Blog:
  • All
  • Book Reviews
  • EA Rotterdam
  • Essays
  • Flotes
  • Goals
  • Links
  • Series
  • Short Stories
  • Uncategorized

Waarom een nier doneren een goed idee is

See the English version of this article with sources and footnotes

Het is zeven dagen geleden dat ik mijn nier heb gedoneerd, en ik voel me weer de oude. Ik heb een litteken van ongeveer 10 cm rond de broekrand. Ik loop nog geen marathon. Verder voel ik me volkomen normaal.

Ik doneerde mijn nier anoniem om iemand een tweede kans op leven gegeven. Zijn nieren lieten het afweten, dus zijn leven werd vroegtijdig afgebroken. Hoewel dialyse de functie van een nier gedeeltelijk kan vervangen, vermindert het proces van elke twee dagen aan het dialyseapparaat de kwaliteit van leven van iemand aanzienlijk.

Een nieuwe nier, van een levende donor, gaat gemiddeld 22 jaar mee. Niertransplantaties worden regelmatig gedaan en 98% van hen is succesvol. Kortom, door een nier te doneren krijgt iemand een tweede leven.

Op dit moment wachten in Nederland ruim 800 mensen op een nier gemiddeld twee jaar voordat er een beschikbaar komt. Als ze geen nier krijgen is dialyse de enige optie. Van degenen die wachten sterft 8% en 14% ziet hun toestand verslechteren tot een toestand waarin een transplantatie geen zin meer heeft.

Het doneren van een nier had ook een positieve invloed op mij. Ik voel vreugde en dankbaarheid dat ik iemand anders kan helpen, ook al ontmoet ik de ontvanger nooit.

De donatie, hoe gemakkelijk ik het ook ervoer, komt niet geheel zonder risicos. Toen ik het nieuws voor het eerst deelde met mijn moeder, was haar reactie niet precies wat ik had verwacht. In plaats van dolblij en dankbaar te zijn, was ze verrast en uitte ze haar ongemak over mijn beslissing om een nier te doneren.

“Heb je de nier zelf niet nodig?” en “Wat als iemand in je omgeving een nier nodig heeft?” waren twee typische reacties die ik kreeg toen ik anderen vertelde over mijn plan om te doneren.

Het antwoord op de eerste vraag is een volmondig nee. Nierdonoren leven gemiddeld even lang als andere mensen. Er is een verhoogd risico op terminale nierziekte, maar de kans, gemeten over 15 jaar na donatie, is lager dan 0,5%. Als het misgaat, krijg ik automatisch voorrang op de wachtlijst.

Wanneer iemand in mijn omgeving een nier nodig heeft, krijgen ze mijn resterende nier niet. Maar de kans dat een bekende van mij een niertransplantatie krijgt is 1 op 18000. Met andere woorden, er is een kleine kans dat iemand die ik persoonlijk ken een nier nodig heeft. Zelfs als ze dat deden, is de kans groot dat ik niet compatibel met ze zou zijn.

Een derde risicofactor is een kans om te overlijden tijdens de operatie zelf. De kans om te sterven op de operatietafel, is lager dan 1 op 3000. Ik zeg lager dan dit getal omdat de meest robuste data komt van meer dan 10 jaar geleden en ik mijzelf ook gezonder, of in ieder geval jonger, inschat dan de gemiddelde donateur.

Het ziekenhuis snijdt je nier niet weg zonder met zekerheid te weten dat je gezond genoeg bent om te doneren. Ik bezoek het ziekenhuis zes keer voor de operatie, twee bezoeken die meerdere uren duurden, de andere waren snel in en uit voor een bloedtest of scan. Aangezien ik in dezelfde stad woon als het ziekenhuis, is de totale duur van de bezoeken minder dan twee volle werkdagen.

De dag voor de operatie krijg ik mijn eigen priv├ękamer met uitzicht. Er is wat nervositeit, maar voor de workaholics kan ik zeggen dat ik die middag op de laptop door kan werken. De enige onderbreking is het nemen van bloedmonsters en het inbrengen van een katheter om vloeistoffen in de bloedsomloop te pompen om de nieren gehydrateerd en actief te krijgen.

Tijdens de operatie zelf ben ik onder algehele narcose dus daar kan ik niet veel over melden. Een paar uur later, wanneer ik wakker word krijg ik een raketje en na een half uur bijkomen rijden de zusters mij weer naar mijn kamer.

Wat me het meest verbaast, is de helderheid die ik voel na de operatie. Ik krijg de eerste twee dagen morphine en mijn vriendin zegt dat ik een beetje high klink. Maar ik kan vrienden een bericht sturen dat het goed met me gaat. Na bezoek kan ik de rest van de dag Netflix kijken en naar een audioboek luisteren.

Vier keer per dag komt er een verpleegster langs om mijn vitale functies op te nemen en te vragen naar mijn pijnniveau. De eerste twee dagen bereikt het pijnniveau een acht, beide keren ‘s avonds als ik probeerde in slaap te komen. Maar dit is allemaal beheersbaar met enkele oxycodon pillen en ik slaap relatief goed. Tegen de middag van de derde dag heb ik de laatste aspirines ingenomen en had sindsdien geen pijnstillers meer nodig. Tegen de ochtend van de vierde dag zit ik in een taxi naar huis.

De ervaring van anderen kan verschillen. Ik verkeer in een uitzonderlijk goede gezondheid, sport zes dagen in de week en heb afgelopen zomer een marathon gerend. Dit is slechts mijn ervaring, die mij positief heeft verrast.

Een week na het doneren voel ik het littekenweefsel rond de taille, vooral na het lopen van langere afstanden. Ik moet voorzichtig zijn als ik mijn buikspieren belast, bijvoorbeeld bij rechtop gaan ziten, maar daar is het ook mee gezegd. Ik laat de hond alweer uit, zie veel vrienden en kan in principe weer terug naar kantoor.

Voor ik het vergeet, de intraveneuze katheter is niet de enige die gezet wordt. Je krijgt er ook een die door je geslachtsdelen gaat en die de volgende ochtend wordt verwijderd. En ja, dit doet een paar seconden intens pijn, maar minder dan een trap in je ballen krijgen.

Ik ben blij dat ik een nier heb gedoneerd, zoals de meeste donoren. Ik zal een normaal leven leiden zonder beperkingen. Ik krijg zelfs een jaarlijkse gezondheidscheck ervoor. Iemand anders krijgt twee decennia leven erbij. De kosten waren het waard, voor mij.

Ik kan niet door inschatten of het voor anderen ook een logische keuze is. Er zijn niet veel mensen die dezelfde berekening hebben gemaakt als ik. Jaarlijks zijn er in Nederland 500 donaties van levende donoren, 30 daarvan altruïstisch. Maar als je erover nadenkt om te doneren, aan een bekende of anoniem, dan hoop ik dat mijn verhaal je geholpen heeft om die keuze makkelijker te maken.

Voor meer informatie over het doneren van een nier, zie de informatie op de website van de Nederlandse Transplantatie Stichting.

Why Donating a Kidney is a Good Idea

See the Dutch column version of this article

It’s been seven days* since I donated my kidney, and I feel like my old self again. Sure, I have a scar of about 10cm around the waist. I’m not running a marathon yet, but I feel entirely normal besides that.

If you’re not afraid to suffer a little uncomfortableness, I’m here to convince you that donating a kidney is not a big deal – and a massive deal for someone else at the same time.

Why donate anyway?

By donating my kidney, I’ve given someone a second chance at life. His** kidneys were failing, so his life was cut short. Though dialysis can partially replace the function of a kidney, the process of being hooked to the dialysis machine every second day significantly reduces someone’s quality of life.

A new kidney, from a living donor, will last for an average of 22 years. Kidney transplants are regularly done, and 98% of them are successful.

In short, donating a kidney gives someone another lease on life.

There are currently over 800 people waiting for a kidney in the Netherlands, waiting an average of two years for one to become available. If they don’t receive a kidney, dialysis is the only option. Of those waiting, 8% die and 14% see their condition worsen to a state where a transplant doesn’t make sense anymore.

Donating a kidney also positively impacted me. I feel joy at being able to help someone else. I feel grateful for being able to help another person, even though I never get to meet the recipient.

The potential risks of donating a kidney

When I initially shared the news with my mother, who is retired and had been looking forward to becoming a grandmother, her reaction wasn’t exactly what I had expected. Instead of being overjoyed and grateful, she was taken aback and expressed discomfort with my decision to donate a kidney.

“Don’t you need the kidney yourself? What if someone close needs a kidney?” were two typical reactions I got when telling others about my plan to donate.

The answer to the first question is a resounding no. Kidney donors, on average, live the same length as other people. There is an increased risk of end-stage renal disease, but the chance, measured over 15 years after donating, is lower than 0.5%. And if things go wrong, I’m automatically prioritized on the waiting list.

If someone close to me needs a kidney, they are not getting my other one. But the chance of them getting a kidney transplant is 1 in 18000. In other words, there is a tiny chance that someone I know personally will need a kidney. Even if they did, there is a big chance that I wouldn’t be compatible with them.

A third cost is a chance of dying during the operation itself. The chance of dying on the operating table, from data between 1994 and 2009 is 1 in 3000 (I’m mentioning the dates as it’s probably overestimating the risk). This is roughly the same cumulative risk you would incur by riding a motorcycle for 3000 km.

The actual costs of donating a kidney

The hospital doesn’t cut out your kidney without knowing with certainty that you’re healthy enough to donate.

I visited the hospital six times before the operation, two visits which lasted multiple hours, the others being a quick in and out for a blood test or scan. As I live in the same city as the hospital, the total duration of the visits was less than two full working days.

The day before the operation, I got my own private room with a view. There was some nervousness, but for the productivity obsessed, I was able to work through the afternoon which was only interrupted by taking some blood samples and inserting an intravenous catheter (for pumping fluids into the blood circulation to get the kidneys hydrated and active).

During the operation itself, I was under general anaesthesia so I can’t report much there. When I woke up a few hours later, I got an ice cream (‘raketje’) and after half an hour of coming to, was wheeled back to my room.

What surprised me most was the lucidity I felt after the operation. I was on pain medication, and my girlfriend said I did sound a bit high. But I could voice message friends that I was doing well, and after visitations spent the rest of the day watching Netflix and listening to an audiobook.

Around four times a day, a nurse would come by and take my vitals and ask about my pain level. I received two slow-release morphine tablets (the first two days), four oxycodone tablets (lasting about six hours), and two aspirins three times a day for the first three days.

The first two days the pain level reached an eight, both times in the evening when I was trying to get to sleep. But this was all manageable with the oxycodone, and I slept relatively well. By the afternoon of the third day, I’d taken the last of the aspirins and hadn’t needed more painkillers since.

By the morning of the fourth day, I was in a taxi driving home.

The experience of others may vary. I’m in exceptionally good health, do sports most days, and deadlifted 200kg the week before the operation. This is just my experience, which was less burdensome than expected.

A week after donating, I feel the scar tissue around the waist, mainly after walking longer distances. I have to be careful when straining my core (e.g. getting out of bed), but that is about it. I’m not allowed to lift heavy weights for the first six weeks. I’m walking the dog, hanging out with friends, and back in the office again.

Before I forget, the intravenous catheter isn’t the only one set. You also get one that goes through your private parts which is removed the following morning. And yes, this hurts intensely for a few seconds, but less so than getting kicked in the balls.

Donate a kidney if you can

I’m happy that I’ve donated a kidney, as are most donors. I will live a normal life without limitations. I even get a yearly health check for free. Someone else will get two decades of life back***.

The costs were worth it, for me.

I can’t reach through the screen and tell you that the calculation makes sense to you. There aren’t many people who made the same calculation as I did. There are about 500 living donations in The Netherlands per year. But if you’re thinking about donating, to a person you know or altruistically, I hope my story has helped make that choice easier for you.

To get more information about donating a kidney, see the information on the Dutch Transplantation website.

*The first draft of this article was written seven days after the operation. Now – a few weeks later – I can report the situation is still good. I’ve caught the flu and did take a week to shake that (vs. normally never getting the flu, but no fever, only coughing). Another person I’ve spoken to had a longer recovery time (constipation for a week, feeling tired quickly for two/three weeks, but lower pain levels)

**My kidney donation was anonymous, meaning I didn’t get to meet the person who received my kidney. I do know that it’s a man who had multiple people ready to donate but who didn’t match his blood or tissue type. I didn’t match his blood type but it was a perfect match on the tissue values. Donating through the blood type means that more antibiotics must be given. On average, the success rate is the same.

***In some cases, you might be able to start a chain of donations. Meaning that you donate to someone who has a non-compatible friend/family member who will then donate to someone else who’s on the waiting list (some donation chains can be up to six people).

Sources

98% of kidney recipients are still alive after one year in the US – Temple Health

99% of kidney recipients are alive after one year in the UK. The average function of a living kidney is 20-25 years, but up to 60 years of success have been reported – NHS

Life expectancy is the same – The Lancet – Life expectancy is lower by 0.5-1 year – BMJ Open

The chance of dying on the operating table of 1 in 3000 from data of 80k donors – JAMA

The risk of dying from different activities as expressed in ‘micromorts’ – Wikipedia

About 800 people are waiting for a kidney in The Netherlands (they wait an average of 2 years for one to become available) – Nierstichting

The are about 1000 kidney transplants in The Netherlands (population 18 million) per year – Erasmus MC